събота, май 02, 2009

Пазачите на бледия огън

Пишеше ми се нещо унищожително за деня на пазара на труда, който с такъв ентусиазъм и неподправено лицемерие празнуват тези, които управляваха за половин век България и въведоха немислимо лоши условия на труд, с безкрайно унизителните феодални практики на "жителство", "изходни визи" и уравниловка на труда, които преследваха българите дори в чужбина, когато един специалист не можеше да взима повече пари от някой определен с наредба държавен чиновник (например посланика, който ползва доста блага "по служба").

Пътят на таланта в страните на капитализма и страната на социализма според комунистическата пропаганда. ;-)

Вместо това ви представям ви есето на Алекс Букарски, написано специално за 2-ри май (публикувано в "Дневник"):

Пазачи на бледия огън

През изминалите години в Македония, по всичко изглежда, на едровъзкръсва неокомунизмът като политическо действие, а хората, които се насочват към комунизма не само че са демодирани по отношение на световните тенденции, ами и го правят вървейки срещу всякакъв разум и смисъл.

Когато някой реши да пише за феномена на неокомунизма и за всички негови превъплъщения, винаги ожесточено го преследва сянката на обвиненията в проява на фашистки тенденции. В по-различни условия, това бих го пренебрегнал без да се замислям, но тъй като условията са такива каквито са, стриктно и ясно тук бих изложил и своите антифашистки стремежи освен останалите си идеологически убеждения.

Днес, когато се говори за старо-новите последователи на Карлс Маркс и Ленин, нямаме предвид дружинката весели пенсионери и последните титови сили.

Не само в новите медии доминират блоговете с комунистическа тематика, ами и са формирани сдружения като Ленка, Прогресивен Синдикат, Сдруженска и др. Тези конгрегации на млади хора използват същата соц-реалистична поетика и програма.

Радикалните атеисти, които протестираха против изграждането на църква на площада в духа на ленинисткия милитаризъм нарекоха себе си Архибригада.

При един обобщен анализ на техните платформи и дейности, лесно се стига до заключение, че тези опасни появи са украсени от ясна идеологическа позиционираност, от свежи идеи, от модерни тенденции, нито пък представляват ново препрочитане на Марксовата мисъл, която, с ръка на сърцето, наистина представлява определена ценност в някоифилософски и икономически въпроси.

Както се случва често и сред македонските комунистически „мислители“ и „нелегални“, съществува голямо съперничество, по-скоро раннорелигиозно по своята природа, за това кой е истинският тълкувател на идеите на лъжливия пророк Карл Маркс.

И така - един от тях, по професия журналист, е фанатичен обожател на Сталин; друг, инак асистент в частен университет, е закълнат привърженик на идеята за демократичен социализъм (а според целия натрупан досега опит, това е оксиморон); трети пък, най-верен и най-ортодоксален марксист, отрича всички други „колеги“ и смята всички досегашни кажи-речи 80-ина опита за установяване на комунистическо общество за провалени.

Разбира се, единствено той и неговите другари знаят как би трябвало да се проведе комунистическата революция или реформация. Такова явно, па дори и агресивно прокламиране на застарелите, ретроградни и комунистически идеи най-вероятно е причината за скорошната забрана за носене на комунистически символи, което в Полша е характеризирано като тоталитарна пропаганда равна на фашистката.

Разбира се, и богатите имат право да се борят за по-големи работнически права, за благородни цели, за по-справедлив свят въобще. Фактът, че те са богати не им отнема съвсем легитимното право да участват в социални, екологичнии, филантропични и хуманитарни акции. Морално гледано това, а не латиноамериканският популизъм а-ла Чавес и Кастро, е единственият начин по който могат да преподадат лекция на своите бащи, които са презадоволени, деидеологизирани цинични социалдемократи.

Никой не би ги показал с пръст като лицемери, както аз сега го правя, ако покажат воля да бъдат доброволци в някой застрашен регион на Африка, ако участват доброволно в някоя акция за гасене на пожар или пък се явят на тримесечния военен курс, който се предлага от нашата храбра армия.

И досега, македонското общество и манталитет се държат така, като че ли се е осъществил идеалът за безкласово общество - правим се, че няма богаташки синчета, а когато станат политически активни, те злоупотребяват с гласовете на работниците, а ние се правим на ударени.

Не е по-различна и субкултурната среда на македонската градска музика, и по-конкретно на хип-хопа. Синът на т.нар. "крал на билбордите" може да го видим в клип с войнишки панталони, как в своето порше пее колко е лошо да си беден; или пък синът на марксистки университетски професор го виждаме в също така бърза спортна лимузина как рапира интелигентни стихове от вида - "моят ортак го кърши нечий гръбнак/ и така с езика на улицата се запознах", докато на заден план като комунистическа идеологическа последователност звучи хорът с рефрена "градот убав пак ке никне". Всичко това не е ново, децата на привилигерованата комунистическа номенклатура стават режисьори на черни филми, които снимат мъките на работническата класа, нещо, което никога не са били, и чиято горчилка на всекидневието и тежест на живота никога отблизо не са почувствали.

Време е всички тези млади неокомунисти, които получават стипендии дали в държавния, дали в частните университети, и се наслаждават на разнообразни привилегии, да престанат да говорят от името на някакви работници, с които те, живеейки в своите удобни изолирани светове, рядко са имали някакъв по-директен контакт. Затова, когато крещят лозунги на скопския площад или когато пеят песни, тоа не е просмуканият с горчивина, тъга и болка глас на малкото истински останали работници в македонската текстилна и металургична индустрия. Те са представители на богатата и привилигерована класа, и по-добре и по-искрено е да пеят за своите си проблеми.

Днес е втори май, ден когато левичарско-буржоазните медии ще укоряват уморените работници, че пак са си организирали скара на ливадата. Това отношение винаги съм го смятал за изключително отблъскващо. Вместо това да бъде един от редките дни, когато могат да се насладят на живота, ядейки скара и пиейки бира, според тях работниците би трябвало да трупат рейтинг на лъже-синдикалните водачи, които редовно тяхната поддръжка като капитал по-късно я употребяват за нагаждане с властта. Да, трябва да протестираат, да търсят своите права, така малки и обезправени, без каквато и да е възможност да подобрят статуса си, тези бели мечки (С. Якимовски), за да поддържат пламъка на лъжата за солидарността в обществото, която у нас една узурпираща комунистическа класа иска да наложи с десетилетия.

15 коментара:

Анонимен каза...

Първи май НЕ е ден на труда и това, което БСП правят е гавра с този ден:
http://mavrakisbg.blogspot.com/2009/05/1.html

Лъчезар П. Томов каза...

Много хубаво есе

Що се отнася до комунизма, същностната му идеология си е чист сатанизъм (властване вместо служене, отрицание на индивидите), а безкласовото общество е и теоретично невъзможно

Bukarski каза...

Фала, Коце, патем одлично си преведил.

radobg каза...

Това би било достойно допълнение към серията есета в книгата "Защо не сме социалисти".

Хесапов каза...

Поздрав на Алекс Букарски за есето и на Комитата за публикуването му тук!
...Това, за което е писал писателят би могло да се каже и за нашата страна.

Анонимен каза...

напишано на: 3 Мај, 2009 - 17:00

АНТИ-БУКАРСКИ: Одбрана на Ленка и научната вистина за општеството (марксизмот)

I дел

,,Кога некој се одлучува да пишува за феноменот на неокомунизмот и сите негови реинкарнации...‘‘–

»Некој« може »да се одлучи да пишува за феноменот на неокомунизмот...« само априори, бидејќи доколку се разгледува оваа ,,проблематика‘‘ со дијалектичко-методолошки приод, ќе се увиди дека »феноменот на неокомунизмот« е небулоза, нешто што не постои, ниту може да постои токму заради н е м а њ е е м п и р и с к и д о к а з што ќе ни‘ наведе постоење комунизам како општествено-економска формација. Оттука г-дин Букарски не може да зборува ниту за »реинкарнации на неокомунизмот« заради н е м а њ е c o r p u s d e l i c t i s (емпириски комунизам), што му чини Танталова мака мисловно да дедукцира импликација – »феномен на неокомунизам«. Нема причина, нема последица.

Приодот на разгледување кај г-дин Букарски воопшто не е научен, туку најстрого детерминиран во логичко-формалистичка рамка; едно апстрактно мислење достоинствено на малограѓански ум, чија амбиција, најсебично прекривана во опскурност, е да се биде секритички инквизитор. Во општост тоа е и интелектуалниот перформанс на г-динот Букарски.



,,Денес кога се говори за старо-новите следбеници на Карл Маркс и Ленин, не се алудира на друштвото на весели пензионери и на последните титови сили‘‘–

»Друштвото на весели пензионери и на последните титови сили«, предводени од г-дин Слободан Угриновски, ниту може, ниту смееме да ги сметаме за следбеници на Карл Маркс и воопшто марксизмот, бидејќи ако отидете во Главниот штаб на Сојуз на леви титови сили кај Стара железница нема да најдете ни едно Маркс-Енгелсово дело, а ниту нивната политичка платформа е продуховена со Маркс-Енгелсова идеја; ниту пак имаат политичка воља за такво нешто, бидејќи немаат научна совест и капацитет.



,,Не само на новите медиуми доминираат блогови со комунистичка тематика, туку аналогно на истите се формирани здруженија како Ленка...‘‘–

Г-динот Букарски и овојпат критички е недоследен, т.е. научно несовесен. Левичарскиот блог битно е демократско-социјалистички детерминиран. Другарот Рене, мастермајндот на Левичарски блог, во своето дело ,,Отаде едноумието...‘‘, дури прави негиречка дистинкција на комунизмот од останатите левичарски политички теории, наведувајќи ги »3-те злоќудни механизми на кои комунистите паднаа жртви«, за да на крајот го постави прашањето: »Дали комунизмот и по доаѓањето на власт, без разлика на својата претходна левичарска припадност, може да се смета за дел од левицата? Врз основа на« 3-те злоќудни механизми на кои комунистите паднаа жртви »одговорот на ова прашање е категорично негативен«. На друго место, во истото дело, другарот Рене го посочува и силниот нагласок на пацифизмот, енвироментализмот и феминизмот во рамките на политичката димензионираност на демократско-социјалистичкото движење, наспроти програмата на научниот социјализам: »Додека марксизмот како извор на идеолошка инспирација за демократските социјалисти почна полека да оди во позадина, пацифизмот, енвироментализмот и феминизмот почнаа сè повеќе да се профилираат како нивни препознатливи карактеристики«. И сега, по која основа, г-динот Букарски, тврди дека уредништвото на Левичарски блог има за себе комунистичка свест, т.е. написи со »комунистичка тематика« на која »аналогно е формирано здружението Ленка«? Најсилниот аргумент што го поседува г-динот Букарски од својата интелектуална артилерија е незнаењето. Тој не умее логички да ја поврзува причината и последицата и да изведе научна импликација, со која ќе го образложи/реши проблемот; тој знае само да импутира, дискредитира и, се разбира, неоправдано да компромитира. Неговиот проблем на логопедија, свесно или потсвесно, го префрла и во излагањето, во облик на дисконтинуитет во научната совесност.

MARAT, L'AMI DU PEUPLE
www.zahovistika.blog.com.mk

Анонимен каза...

напишано на: 3 Мај, 2009 - 17:00

АНТИ-БУКАРСКИ: Одбрана на Ленка и научната вистина за општеството (марксизмот)

II дел

,,Тие конгрегации на млади луѓе ја користат истата соцреалистичка поетика, но и програма‘‘–

И Фридрих Енгелс во написот ,,Напредок на движењето за социјална реформа на Континентот‘‘ го оценува фуриеризмот »накратко, како социјална филозофија, додека сенсимонизмот може да се нарече само социјална поезија« или »соцреалистичка поетика« како што милува г-дин Букарски да ,,дискредитира‘‘ во однос на политичката профилираност на здруженијата како Ленка, Прогресивен Синдикат, Здруженска и др. Доколку во тој случај алудира на »младите луѓе« што ја имаат за себе програмата на Маркс-Енгелсовиот научен социјализам, т.е. марксизам, длабоко е во заблуда. Марксизмот ниту по било која основа може да се оквалификува како »соцреалистичка поетика«, бидејќи истиот ја дава реализацијата на »социјалната филозофија«, укинувајќи ја работничката класа како класа за себе и по себе отаде аболиција на капиталистичката поделба на труд (т.е. приватната сопственост) или разликата меѓу непроизводствениот труд (државната администрација, претставничката демократија, војската, полицијата, судството, синдикатите, казнено-поправните институции, катедрите од економија, право, политика, филозофија, историја, класична филологија, новинарство... понатаму проституцијата, свештенството итн.) и производствениот труд (непосредните партиципатори во материјалното производство и научните работници – техничко-технолошката и природно-математичката интелигенција), а со тоа импликативно аболицирајќи ги и стоковното производство и пазарот. Во прилог на неминовната и оправдана нужност од имплементација на научниот социјализам се и истражувањата на д-р Џулијан Идни, психолог по професија, дека причина за мнозината општествени невољи и негативни последици во САД е класната стратификација, имплицирана од постоењето на приватната сопственост; но и моментната погубна состојба во сојузната американска држава Калифорнија по здравјето на милиони граѓани (економски губитоци и со по 28 000 000 000 долари годишно), од страна на пазарно детерминираното здравство, и балансот на еко-системот, од страна на незауздениот капиталистички начин на производство без било какви врз него извршени еколошки регулации.

Пријателите на Народот му препорачуваат на (нео)либералниот конзервативец Букарски, доколку со недоверба гледа кон сето ова, to take a break of his writings of ,,enlightenment‘‘ некој период во некој од калифорниските кантони (South Coast и San Joaquin) да ги почувствува на своја кожа ,,благодетните плодови‘‘ на laissez-faire капитализмот. И можеби ќе сфати (на што се сомневам поради неговиот закоравен кредибилитет на дебелокожец до фанатичност) дека еден така пореден систем е laissez-faire само заради вртоглаво повишување на профитната стапка (што е илузија на секој утилитарист, докажана уште од Карл Маркс во третиот том на ,,Капиталот‘‘, трет оддел ,,Закон на тенденциско паѓање на профитната стапка), но не и laissez-faire заради општествен прогрес, дали на науката, дали на уметноста, а најмалку или воопшто laissez-faire во закрепнување и невлијание на рамнотежата на еко-системот со соодветни еколошки регулации, на пример, со непосредно воведување економија на обновливи ресурси на енергија. Во прилог на ова, сосема стои на место констатацијата на Карл Маркс: »Ма колку некој нов начин на производство би бил попроизводен или ма за колку тој да ја зголемувал стапката на вишок вредност, ниеден капиталист нема доброволно да го примени, доколку тој нов начин ја смалува стапката на профит«.

MARAT, L'AMI DU PEUPLE
www.zahovistika.blog.com.mk

Анонимен каза...

напишано на: 3 Мај, 2009 - 17:00

АНТИ-БУКАРСКИ: Одбрана на Ленка и научната вистина за општеството (марксизмот)

III дел

,,При една општа анализа на нивните платформи и активности лесно се доаѓа до заклучок дека овие опасни појави не ги краси јасна идеолошка позиционираност, свежи идеи, модерни тенденции, ниту пак би наишле на ново препрочитување на Марксовата мисла...‘‘–

Ние видовме од погорекритикуваниот, трет по ред параграф, дека г-дин Букарски не само што не извршил »општа анализа« конкретно на платформата на Ленка, туку си дозволил, типично за неговата научна несовесност, нејзе да ја исчита како обично четиво и притоа ,,најтрезвено‘‘ дојде до заклучокот до кој дошол. Неговата дрскост на шарлатан оди и до таа мера што тврди дека Ленка не ја красат »модерни тенденции«, што е чисто изречена лага, бидејќи видовме веќе од категоричката произнесеност на еден од основачите на Ленка, другарот Рене, кој е профилирачкиот нагласок кај демократскиот социјализам – пацифизам, енвироментализам и феминизам. Сума сумарум, по која основа г-дин Букарски ја оквалификува, т.е. ,,дискредитира‘‘ Ленка како »опасна појава«, што за своја платформа оваа организација зема демократско-социјалистички принципи? Дали Ленка може да биде a threat за мирот, животната средина и правата на жената, кога симултано промовира пацифизам, енвироментализам и феминизам? Па, г-дин Букарски просто блади, тоа писателче страда од неприкосновена хипохондрија, тој е еден параноичен Пол Пот, кој гледа и посочува во секого »опасна појава« по својата ,,слободна совест и воља‘‘, по својот таен до егоцентричност, замислен статус на секритички инквизитор.

Ниту неговата квалификација, што е чист субјективизам и продукт на неговиот медиокритет, за немањето »јасна идеолошка позиционираност« кај Ленка е научно валидна. Како што веќе рековме, Ленка е битно демократско-социјалистичка детерминирана, а во делото ,,Отаде едноумието...‘‘ на ко-основачот на оваа организација, другарот Рене, во неколку црти го концизира демократскиот социјализам: а) Залагање за воспоставување на социјалистичко општество; б) Задржување на самоуправната ориентација; в) Задржување на класната анализа на општеството, но без нагласување на принципот на класна борба; г) Задржување на марксизмот како идеолошка инцпирација и д) Силен нагласок на пацифизмот, енвироментализмот и феминизмот.

Истото важи и за ,,квалификацијата‘‘ за немање »ново препрочитување на Марксовата мисла...«, која може да биде само момент на рефлексија на епилептичен напад врз интелектуалниот резон на г-дин Букарски.

MARAT, L'AMI DU PEUPLE
www.zahovistika.blog.com.mk

Анонимен каза...

напишано на: 3 Мај, 2009 - 17:00

АНТИ-БУКАРСКИ: Одбрана на Ленка и научната вистина за општеството (марксизмот)

IV дел

,,Како што е тоа чест случај и меѓу македонските комунистички ,,мислители‘‘ и ,,герилци‘‘ постои големо ривалство, скоро рано-религиозно по својата природа, за тоа кој е правиот толкувач на идеите на лажниот пророк Карл Маркс‘‘–

Како што веќе ја докажавме интелектуалната немоќ на г-дин Букарски за логичко поврзување на причината и последицата, овдека само ќе ја потврдиме со компарација на цитираниот став со заклучокот дека се нема »ново препрочитување на Марксовата мисла«. Од една страна тој тврди за постоење »рано-религиозно ривалство меѓу македонските комунистички ,,мислители‘‘ за тоа кој е правиот толкувач на лажниот пророк Карл Маркс«, а од друга страна тврди за немање »ново препрочитување на Марксовата мисла«. Па, самиот овдека си противречи! Повеќе од очигледна е злонамерноста во ,,критичкиот‘‘ приод на г-дин Букарски спрема »македонските комунистички ,,мислители‘‘«, алудирајќи притоа на Солза, Рене и Мара; оттука и квази-научноста на таквиот приод!

Чиста клевета е и искажаниот став дека меѓу Солза, Рене и Мара »постои големо ривалство...«. Точно е дека постоеја извесни полемички конвулзии во односите меѓу Рене и Мара, но далеку од тоа дека тие биле »скоро рано-религиозни по својата природа«. И Солза, и Рене, и Мара меѓусебе се имаат за блог-пријатели и воедно имаат партиципирано во исти (анти-НАТО) активности; тврдењето на г-дин Букарски за наше »големо ривалство« е злонамерна бесмислица, парадокс на гореизнесениот факт.

Во истиот параграф од ,,Чувари на бледиот оган‘‘ (а тој е далеку од тоа неговите полуси да бидат допрени од светлината на научната вистина), г-дин Букарски дава и друга ,,квалификација‘‘, овојпат за основачот на научниот социјализам: »идеите на лажниот пророк Карл Маркс«. Дали Маркс, кој во своите елаборации на капиталистичкиот начин на производство, го откри Законот на тенденциско паѓање на профитната стапка (и истиот Закон потврден со емпириски докази во истражувањата на Ален Котрел и Пол Кокшот изнесени во студиите ,,Демографија и опаѓањето на профитната стапка‘‘, ,,Тестирање на Маркс: Некои нови резултати од инпут-аутпут табели‘‘ и ,,Забелешка врз органската композиција на капиталот и профитните стапки‘‘ кон крајот на ХХ и почетокот на XXI век), можеме да го ,,оквалификуваме‘‘ како квази-научник, т.е. шарлатан? Не, ние едноставно не можеме.

MARAT, L'AMI DU PEUPLE
www.zahovistika.blog.com.mk

Анонимен каза...

напишано на: 3 Мај, 2009 - 17:00

АНТИ-БУКАРСКИ: Одбрана на Ленка и научната вистина за општеството (марксизмот)

V дел

,,Идејата за демократски социјализам (според сите досегашни искуства тоа претставува оксиморон)...‘‘–

Ниту оваа теза по својата суштина не е оригинална, туку претставува уште едно преповторување на недоследност во научната совест на г-дин Букарски. Како што најнапред рековме дека тврдењето за постоење »феномен на неокомунизам« е научно невалидно заради немање емпириски доказ за претходење комунизам како општествено-економска формација, така и овојпат не може да издржи научна критика тврдењето дека »идејата за демократски социјализам според сите досегашни искуства претставува оксиморон«. Едноставно не постоеја такви историски прилики на инсталирани социјалистички општествени системи, кои можат да ни‘ дадат »искуства« да ја оценуваме (не)демократичноста на социјализмот како опробана теорија и притоа идејата за демократски социјализам ја претпоставиме или оквалификуваме како оксиморон. Нема corpus delictis, нема злосторство! Историски факт е дека дури во навидум најрадикалниот ,,комунистички‘‘ поредок на Демократска Кампучија (во периодот од 1975 год. до 1979 год.) постоеше економска база на барато-трговија; каде практично беа препуштени општествените односи да бидат регулирани од силите на пазарот! Ниту Мухиќ, ниту Цуцуловски, ниту било кој друг е во право и длабоко е во заблуда кога сличните системи на оној од Демократска Кампучија ги поистоветуваат со терминот ,,груб, изедначувачки комунизам‘‘; тие системи, во поголема или помала репресивна мера, беа државен капитализам, непосредно изопачени во Левијатани, прекриени со комунистичка контура, од ,,законитостите‘‘ на стоковниот карактер на производство. Расплетот на оваа проблематика во најдобар случај се наоѓа кај историско-дијалектички потврдената теза на другарот Лазар, кој реплицирајќи на тоа дали »прифаќањето на Ѓиласовите ставови ќе направеше од КПЈ партија со демократско-социјалистичка ориентација« (види во делото ,,Отаде едноумието...‘‘, стр. 83, Здравко Савески), вели: »Демократијата не зависи од едно лице, туку од економскиот систем«. Па, според тоа, следи научната импликација: дали социјализмот ќе биде демократски, односно демократски социјализам, битно зависи од суштинското воспоставување социјализам, т.е. замена на постоечката економска база на стоковно производство со економска база на слободна размена на труд.



,,Трет пак, најверен и најортодоксен марксист...‘‘–

Овдека ќе го цитирам другарот Лазар: »Според Маркс и Енгелс немало ортодоксни комунисти. Тоа може да го заклучи секој, кој ги познава МЕД, а денешната состојба на работничката класа докажува дека таков заклучок е исправен«.



,,Единствено тој и неговите другари знаат како би требало да се изведе комунистичката револуција или реформација‘‘–

Преобразбата на класното ,,општество‘‘ (кое научно го оквалификуваме како сурогат-заедница) во бескласно и борбата за тоа може да се движат и изведат само по принципите на марксизмот, но имајќи во обѕир дека »комунизмот не е последица на посебната положба на Англија или било која друга нација, туку дека е тој нужен заклучок, кој мораме да го извлечиме од премисите, кои се дадени во општите услови на современата цивилизација«, како што впрочем би рекол Фридрих Енгелс (види: ,,Напредок на движењето за социјална реформа на Континентот‘‘). Марксизмот е научен социјализам, теорија и тактика за ослободувачка борба на работничката класа. »Комунистичката револуција или реформација« може да се изведе ултимативно со непосредно учество на работничката класа во изготвувањето на производствениот план со економска база на слободна размена на труд и притоа да биде во најрационален промет со природата. Или како што најдобро ќе го каже тоа другарот Лазар: »Демократијата не зависи од едно лице, туку од економскиот систем«.
Sapienti sat.

MARAT, L'AMI DU PEUPLE
www.zahovistika.blog.com.mk

Стойчо каза...

@анонимен – брато, малко е досаден целия този копи-пейст

Анонимен каза...

Стојчо, досадни се вашите глупости, но и злосторнички!

И ако се водиш според научна совест, ќе го прочиташ текстот до крај, а не како малограѓанин да гракаш: ,,Досаден е целиот тој копи-пејст!‘‘

Мара

www.zahovistika.blog.com.mk

Стойчо каза...

Е, щом текстът на Букарски ти се вижда „досадни се вашите глупости, но и злосторнички“ тогава просто мога да поздравя Букарски още един път за есето, значи е имало ефект върху тебе

Мара, ако тук ти е досадно – не съм те вързал – иди чети по-интересни текстове другаде. Хем ти е досадно, хем идваш тука да се.еш

А сега сериозно: Разкажи с две-три думи целия копи-пейст, защото няма кой да чете толкова дълги текстове, особено от човек, който обижда авторите и коментаторите в сайта.

Анонимен каза...

Есејот на Букарски научно е без вредност. Но, сепак, треба безкомпромисно да се брани научната вистина.

Јас ја дадов овдека својата критика на есејот на Букарски со намера и бугарските читатели да се запознаат со научната вистина и импутациите против неа што ги прави Букарски, кои се единствен негов ,,аргумент‘‘. А тоа како ти го интерпретираш мојот пристап на сајтов доволно зборува за твојата малограѓанска свест.

Што се однесува до краткото објаснување на мојот критички напис ќе ги наведам следниве пасуси од него:

,,Кога некој се одлучува да пишува за феноменот на неокомунизмот и сите негови реинкарнации...‘‘–

»Некој« може »да се одлучи да пишува за феноменот на неокомунизмот...« само априори, бидејќи доколку се разгледува оваа ,,проблематика‘‘ со дијалектичко-методолошки приод, ќе се увиди дека »феноменот на неокомунизмот« е небулоза, нешто што не постои, ниту може да постои токму заради н е м а њ е е м п и р и с к и д о к а з што ќе ни‘ наведе постоење комунизам како општествено-економска формација. Оттука г-дин Букарски не може да зборува ниту за »реинкарнации на неокомунизмот« заради н е м а њ е c o r p u s d e l i c t i s (емпириски комунизам), што му чини Танталова мака мисловно да дедукцира импликација – »феномен на неокомунизам«. Нема причина, нема последица.

Приодот на разгледување кај г-дин Букарски воопшто не е научен, туку најстрого детерминиран во логичко-формалистичка рамка; едно апстрактно мислење достоинствено на малограѓански ум, чија амбиција, најсебично прекривана во опскурност, е да се биде секритички инквизитор. Во општост тоа е и интелектуалниот перформанс на г-динот Букарски.

Анонимен каза...

Вреди да се прочита и следниов параграф од критичкиот напис:

,,Идејата за демократски социјализам (според сите досегашни искуства тоа претставува оксиморон)...‘‘–

Ниту оваа теза по својата суштина не е оригинална, туку претставува уште едно преповторување на недоследност во научната совест на г-дин Букарски. Како што најнапред рековме дека тврдењето за постоење »феномен на неокомунизам« е научно невалидно заради немање емпириски доказ за претходење комунизам како општествено-економска формација, така и овојпат не може да издржи научна критика тврдењето дека »идејата за демократски социјализам според сите досегашни искуства претставува оксиморон«. Едноставно не постоеја такви историски прилики на инсталирани социјалистички општествени системи, кои можат да ни‘ дадат »искуства« да ја оценуваме (не)демократичноста на социјализмот како опробана теорија и притоа идејата за демократски социјализам ја претпоставиме или оквалификуваме како оксиморон. Нема corpus delictis, нема злосторство! Историски факт е дека дури во навидум најрадикалниот ,,комунистички‘‘ поредок на Демократска Кампучија (во периодот од 1975 год. до 1979 год.) постоеше економска база на барато-трговија; каде практично беа препуштени општествените односи да бидат регулирани од силите на пазарот! Ниту Мухиќ, ниту Цуцуловски, ниту било кој друг е во право и длабоко е во заблуда кога сличните системи на оној од Демократска Кампучија ги поистоветуваат со терминот ,,груб, изедначувачки комунизам‘‘; тие системи, во поголема или помала репресивна мера, беа државен капитализам, непосредно изопачени во Левијатани, прекриени со комунистичка контура, од ,,законитостите‘‘ на стоковниот карактер на производство. Расплетот на оваа проблематика во најдобар случај се наоѓа кај историско-дијалектички потврдената теза на другарот Лазар, кој реплицирајќи на тоа дали »прифаќањето на Ѓиласовите ставови ќе направеше од КПЈ партија со демократско-социјалистичка ориентација« (види во делото ,,Отаде едноумието...‘‘, стр. 83, Здравко Савески), вели: »Демократијата не зависи од едно лице, туку од економскиот систем«. Па, според тоа, следи научната импликација: дали социјализмот ќе биде демократски, односно демократски социјализам, битно зависи од суштинското воспоставување социјализам, т.е. замена на постоечката економска база на стоковно производство со економска база на слободна размена на труд.

Споделените неща на Комитата

Виж какво споделям , заслужава си повече от това, което пиша. (старите споделени неща)